Karya Wisnu Prasetyo Bekti

Jogja Jodhohku

Dening: Wisnu Prasetya Bekti

Seminggu kapungkur Rina pamit kanggo nggolek penggawean  nyang Jogja, dheweke wis dililani ibune. Sejatine kahanan ing omah ya isih kacukupan, sawah sing lumayan amba ning pinggire omah wis cukup kanggo kulawargane,  upamane mangan  ora kurang sandhang, papan kari manggon. Ning jero atine bocah wadon kuning manis tur ayu kuwi wis suwe yen kepingin budhal menyang Jogja, Jarene Jogja panggon gampang kanggo nggolek gawe.

“Rin … apa ning kene ora ana penggawean ta Rin, kok? dadak nganti Jogja..” Ature ibune Rina

“Nggih wonten, nanging niku pun dados tekad  kula hlo buk, ugi eman – eman sarjana kula, 4 tahun kuliyah, kanggene nggih dinten niki ” jawabe Rina

“Jogja iku adoh lo Rin, mengko yen ibu kangen  kepriye?, golek kerja ning Banyuwangi kene ae ya Nduk..!ben ora adoh  teka omah”

“Bu, umur  kula sampun  25 tahun lo, dados kula nggih boten purun terus ngrepoti, makaten mawon  mangke menawi kula sampun angsal padamelan, kula badhe ngabari griya ugi menawi saged kula wangsul buk.”
            “oalah Rin. . . Rin. . . bocah ayu siji sing dakduweni pancen  wis gedhe, ya muga – muga oleh palilah saka Gusti nak..” ibune nangis karo ngrangkul rina raket-raket, sajake ora lila ditinggal Rina adoh saka omah.

Pancen Rina anak siji-siji sing diduweni Bu Sri, sawise wafate bapake Rina aamarga kacilakan  kerja ning Jogja, Bu  Sri ora nglilani Rina kanggo dolan adoh, Aamarga Rina pinter matur marang ibune lan ego uga mandiri, suwe-suwe manahe ibune nglilani Rina kanggo budhal kerja. Bontotan uga dhuwit sewu kanggo sangu budhal menyang Jogja. Ning kana jare ibune ana dulur sing kena dijaluki tulung, jenenge Pak Main Pamane almarhum bapake. Ora suwe-suwe Rina langsung pamit budhal nyang mahe Yaine.

Atine Rina krasa deg-degan, bombong oleh palilah ibune, merga umure sing jarene wis cukup diwasa, mulane cocog kanggo  golek pengalaman. Ning jero bis sing tumuju Jogja Rina sajake ngelamun rena-rena  nganti ora nggatekna akeh pengamen ganti gumanti kang nodhong tangane kanggo jaluk welas kasih, nganti kaget nalika dijawil dening wong ing sapinggire bus,

“mbak…mbak ….mbak..”

“inggihhhh.. “ jawabe Rina kaget  nganggo swara kang banter nganti krungu wong-wong

“sawangane ..lagi ngelamun ta mbak”

“heehhe. Inggih, nyuwun pangapunten mbak” wangsulane kewirangan

“halahh, kok ndadak nyuwun pangapunten barang, boten manapa-menapa mbak.. sampeyan badhe  tindak pundi?”

“Kula badhe teng Jogja mbak,  sampeyan badhe dhateng pundi?”

“wahh. . .Jogja .taksih radi tebih menawi mekaten, namine sinten?, sajake sampeyan kalih kula saumuran, tepangna kula Asih mbak.”

“kula Rina mbak…”

Wong loro padha tetepang lan rumaket dadi kanca ijol-ijolan nomer ben  bisa hubungi, crita – crita pengalaman lan samubarang, Rina uga crita yen dheweke budhal nyang Jogja kuwi kanggo golek panggawean, gara-gara kekancan  Rina malah oleh untung, Dheweke diwenehi saran kanggo menyang perusahaan kancane Asih pas kuliyah, perusahaane kang aran PT. Panca Sanak, sing duwe jenenge mas Surya. Pikire Rina ya kaya tau ngerti jeneng pabrik iku, halah mangsa bodo  batine Rina. Tekan  terminal Solo Asih jaluk pamit arep mulih.

“Rin, mengko yen ana wektu longgar dolin nyang mahku ya…!” omonge Asih nganggo ngoko amarga wis rumasa kanca raket karo Rina

“Ya Asih, kapan-kapan, sampeyan ya dolana nyang Banyuwangi ya kapan-kapan….!”

“Ya Rin…”

“Donorana aku  katrima dening kancamu!”

“ya, pokoke ngomonga ning Surya yen kowe kuwi kancaku raket”

“matur nuwun Asih, aku pamit”

Bis Mira sing ditumpaki Rina nutukake tujuwan terpungkasane yakuwi terminal Jogja, satibane tekan terminal Jogja, Rina seneng banget bisa ngancik tanah  kalairane kuwi, merga ya ning  Jogja sing nggedekake Rina  awit bayi nganti tumekeng SD sadurunge pindhah menyang Banyuwangi. Tanpa kinira pas metu saka gerbang terminal, dumadakan  tas ireng sing disangklot Rina disaut wong lanang karo mlayu, kanthi spontan aku ya melu nguber wong kae, jenenge wae saka  desa,seneng playon, ora mung kuwi wae, Rina mbengok banter  yen sing diuber kuwi copet. Rina krasa pegel anggone mlayu, ora let suwe  ana bocah lanang ngendeg  playune copet, Rina nguwasake perkara iku, bocah  lanang  iku gelut karo copet kanggo nulungi Rina. Cah lanang klamben putih ngeculke copet lan marani Rina.

“Niki tas sampeyan ta?”

“Inggih … niku tas kula…matur nuwun  Mas” Rina kanthi menggos-mnggos

“Sampeyan  sing ati-ati, pancen  neng kene kadang kala ana copet, ya kaya aku”

“Hlo kok saged ngaten”

“iya, nyopet ati sampeyan”

Rina kapitenggengen ngrungoke omongane cah kuwi, batine muni yen bocah kuwi kok sajake sok kenal.

“mbak…mbak.. kok ngelamun… mung gojeg lo mbak, sepurane yen  tembungku salah”

“ohh..boten mas ,, boten menapa” Rina ngguyu  karo nguwasake pasuryane.

Wong loro nerusake omong-omongan karo lungguh dinggkik ing sapinggir dalan, nganti ana mobil nyedhaki,

“Pak Sur, sakniki sampun tabuh 5 sonten, sampun ditengga Mariyem, dhaharipun sampun siyap pak bos .”  Bengoke wong sing mbukak kaca mobil sing awangane kaya sopir

“iya pak Gambi,….mbak aku budhal dhisik ya mbak,” pamite wong lanang karo mbukak lawang mobil xeniane.

“Inggih Mas atos-atos, ooh inggih .. nama sampeyan sinten Mas”

“jenengku Prasetya”

Mobil Xenia iku terus bablas, Rina ngangkat tangan karepe dhadha marang mas Prasetya uga karo mbengok yen jenenge dheweke kuwi Rina. Rina mesem dhewe yen ngeling-eling pasuryan mas Pasetya sing ganteng saliyane iku wonge ya gagah, gedhe tur dhuwur, sajake Rina ngrasakake piye ta rasane wong nandhang kasmaran. Rina kelingan yen dheweke kudu nyang omahe Pak Main ora liya Yaine dhewe. Omahe  Pak Main ora adoh  saka terminal, malah mung tangga desa, mangkane Rina nyoba mlaku wae karo nyawang kutha lan ngeling-ngeling tabuhan samono, dheweke ya isih iling dalan tumuju omahe  Pak Main, la wong ya ning omah kuwi Rina bisa urip. Tutuk ngarep omah dheweke atur salam nganti suwe ora ndang dibukak, pungkasane Rina mlebu wae amarga lawang ngarep ora dikunci, krasa trenyuh atine Rina bisa nyawang Yaine turu aneng kamar, nganti jumbul Pak Main tangi saka turune.

“looo. Rina putuku  Ndhukk…”

“Yai,…aku kangen marang Yai, kabare Yai dos pundi?

Seneng atine Rina krungu yen kabare Pak Main sasuwene iki apik-apik, malah katon sehat, bergas. Senadyan rambute wis putih akeh uwane, kira-kira umure wis 70 tahun, uga kulite sing padha keriput nanging wonge isih kuat lan ora pikun. Rina neranorae tujuwanku menyang kene, sing paling yenenorae Pak Main ngidini menawa Rina urip nyang kene maneh, dheweke uga nyritakake pengalaman  budhal nyang Jogja sarta curhat pas katemu dening wong sing nyolong atine. Crita-crita iku kaendheg dening adzan isak saka masjid sing ora adoh teka omah. Rina gage nyiapna mukenah kanggo salat tabuhaah ing masjid.

Ing tengah dalan tumuju  masjid Rina ndeleng Pabrik kertas, dheweke eling pas SD senegane golek pelem sing ana sapinggiri pabrik kuwi, sangarepe ing pabrik Rina clinora- clinguk nyawang kahanan pabrik, tetep apik kaya biyen mung diganti cate kaya-kaya katon apik penak disawang.  Nalika Rina nguwasake endhuwur, krasa kaget lan nyenenorae atine, tulisan aksara gedhe sing katulis ing tembok pinggir tengen kuwi wacane PT. Panca Sanak, kamangka pabrik kuwi yaw is awit laire Rina wis dibangun, ning biyen yen ngarani pabrik iku dudu PT. Panca Sanak nanging pabrik kertas. Dheweke mikir yen budhale iki wis oleh palilah saka gusti. Karo mlaku menyang masjid Rina angen-angen yen sesuk bakal nglamar kerja aneng pabrik kertas ora liya yaiku PT. Panca Sanak.

Sawetara tabuh  8 bengi tabuhaah sholat isak ning masjid An-nur wis padha mangkat, padha buyar, Rina isih clinora-clinguk golek sandhal japit sing digawe mau, dheweke ya ngrasa yen wis suwe ora tau ngamal, mulane sandal japit kuwi dianggep gawe amal wae, dumadakan lakune Rina kaendheg dening swara ngaji kang penak rinungu,  kayata pawongan kuwi saka jero masjid, dheweke ora mikir perkara sandhal maneh nanging, sapa ta sejatine wong iku? Ijen plek ngaji ing jero masjid, sawangane kok ya alim banget, upama duwe pasangan kaya ngono ya rasane seneng banget, ning yen ora ana tresna padha karo goroh, wong tresnane Rina muung kanggo pawongan sing nulungi dheweke dhek dina kae. Ing sajroning  lamunane ana wong kang nyapa saka jero masjid.

“Mbak… Mbak sing dhek wingi kae ya?”

“loooo…. Mass..”

“ya, aku mbak,… Prasetya”

“Mas..” Rina krasa isin banget lan uga ngrasakake bungah, priya siji sing disenengi kok ya pawongan sing ngaji .

“wahhh.. paling ya ngene iki sing diarani jodoh, hhhh”

Rina katon abang raine, mangka dheweke ya ngerti kuwi mung gojegan, la piye maneh wong diarani katresnan ya isin-isin gelem.

“mung gojeg mbak…oh ya mbak, jeneng sampeyan sapa?, aku lali durung tepungan” Prasetya mindhoni omongane

“Kula Rina mas”

            Saben-saben pitakonane Prasetya dijawab dening Rina, Rina uga nyritakake yen dheweke menyang Jogja ya arep nglamar kerja ning PT. Panca Sanak  dadi sekretaris, Prasetya mesem wae lan malah menehi semangat kanggo Rina, jarene mesthi katrima aamarga direktur PTne miturut kabar durung duwe sekertaris. Bungah manahe Rina diwenehi semangat karo wong sing disenengi. Wong loro padha gojegan bareng, omong-omongan, kadhang kala guyu bareng, kadhang kala spaneng padha pandeng-pandengan malah uga ijol-ijolan nomer  telpon. Dadak saka kadohan ana wong bengok.

            “Rinnnnn…..bocah wadon ora pareng mulih bengi-bengi”

            “ ohhh.. Yai Main… ngapunten” jawabe Rina

            “Iki wis tabuh 11, kok malah gawe pikire Yai wae,… sapa kuwi” Pak Main karo nyedhak.

            “Kula Pak”jlentrehe Prasetyo.

            “lo sampun tepang ta Yai?” sauté Rina

            “Ya wis ta, sapa sing ra kenal karo wong apik, bijak lan sugih dhewe sak kecamatan”

            “Ampun ngaten, sami mawon, sajake Pak Main mlampah niki mau, manga kula teraken kondur, margi wancinipun sampun dalu.”

            Pak Main lan Rina diterake mulih karo Prasetya numpak mobil Xeniane. Pak Main jlentrehake kabeh babagan Rina. Nanging Rina dina iku krasa lara atine, kuciwa mergane wong disenengi cetha ora bisa seneng marang dheweke. Sapa sing bakal seneng karo cah wadon desa ngono , kira-kira tresnane iki mung abot sisih pikire. Saben – saben mesthi kelingan Prasetya ning dina iki dheweke duwe tekad kanggo nglalekake. Samarine teka omah, Rina langsung menjero mlayu nyang kamar karo sms Prasetya sing unine “matur nuwun Mas, lan sepurane… aku kebacut nyenengi sampeyan,  dina iki ngerti, aku ra cocog karo sampeyan, sampeyan kapiken banget kanggoku, kira – kira awak dhewe ora usah katemu maneh mas, sepisan maneh sepurane. “

            Sesuke Rina budhal nglamar kerja nyang PT. Panca Sanak, dheweke krasa ngelu ora semangat kaya dhek wingi kae, nalika katemu hansipe lan ditakoni sapa jenege dheweke jawab “kula Rina” terus dikon menjero kantor, saben –saben ana wong pitakonane tetep uga wangsulane Rina panggah. Pungkasane Rina diarahake menyang kantor direktur. Nalikane Rina bukak lawang lan mlebu ngucapke salam, durung nganti bar ngucapake salam atine Rina krasa deg-degan, krasa arep mbledhus, krasa lemes uga ngrasakake liyane sing ndadekake salah tingkahe, dheweke rumasa wirang aamarga sing nglungguhi bangku direktur sing jarene Asih jenenge Surya kuwi wong kang dikenal banget karo Rina. Dheweke  nyidhak arep lungguh dingklik, lan kepingin masthekake jenenge kang katulis ing dhadhane, pranyata bener, sing katulis pancen jeneng ngarep Surya nanging ana sing gawe atine Rina trathapan, oraa liya ya jeneng buri.

            “Wis tak enteni awit mau lo Rina..” omonge Pak Surya

            “Ngapunten Mas, ehhh pakk…Pak Surya” Rina katon isin banget.

            “Mas wae Rin ra papa…, aku luwih seneng diundhang kanthi mas wae.. jang-jange lak  ya sampeyan ngundhang mas nyang omahe awak dhewe mengko”

            “Maksudipun kados pundi”

            “sliramu mrene lak nglamar dadi sekertaris,ta trima ora mung dadi sekertaris kantor ning uga dadi sekertarise atiku Rin,”

            “loo.. maksudipun Mas Prasetya dos pundi?” Rina jaluk kacethan

            “ngene Rin, sadurunge sepurane, dhek wingi kae pas  Pak Main crita yen sampeyan anake Pak Mustopa, bapakmu biyen kacilakan merga aku, dheweke nulungi aku nalikane aku arep ketabrak mobil, sadurunge wafat, bapakmu pesen ngutus njaga anake sing jenenge Rina. Pranyata kuwi sliramu… aku dhewe wis kesengsem marang sliramu pas perkara ning terminal  kae. Rin kowe gelem tak pek bojo ya” andharane Surya Prasetya

            Rina mung isa nglamun ngeling almarhum bapake, critane wong kacilakane amarga nulungi bocah, saiki bocah kuwi ana ing ngarepe, dheweke netesake luh. Sedela-sedela dheweke nyawang Prasetya. Kanthi swara alus lan netesake luh Rina ngomong “nggih kula purun Mas”

Sepurane Buk

Dening: Wisnu Prasetya Bekti

“Maling-maling” bengoke wong – wong desa kang padha nguber maling prabotan lan raja kaya. Minangka pemudhane Desa Ponggok, aku ya ora gelem kalah karo tetuane desa, aku mubeng – mubeng desa kanggo nggoleki maling sing singitan, pranyata sing jenenge maling ya luwih pinter tinimbang sing nguber. Digoleki nganti longe semut ya ora ketemu, apa maling iku nggawe aji-aji, halah embuh pokoke sesuk maneh digoleki, yen nganti ketemu bakal tak jaluk tanggung jawabe, nek isa tak jejeg ndase sing ireng kuwi mergane omahku dhewe ya wis kacolongan, tv sing sih anyar durung nganti seminggu kok wis ilang digondhol maling, pancen maling kurang ajar ngerti wae barang anyar.

Kira-kira wis kaitung sawulan desaku iki katekan maling nganti kadhang kala ana maling sing mergawene awan-awan, wah saiki malinge kendel-kendel. Mulane saka kuwi Pak Suri minangka kepala dhusun nyusun jadwal kanggo jaga bengi, aku kebagen jaga dina sabtu, kena gawe malming jarene cah saiki hahaha, malam mingguan.

Ing dina liya Pak Setu tangorau  lagi kena sungkawa amarga bapake kapundhut Gusti, kabeh tangga teparo padha nyelawat, saben bengi nganakake tahlilan, jalaran Pak Setu kuwi wong sing apik marang wong liya, dadi sing teka tahlil ya akeh, nganti omah gedhene ora kamot. Jaga bengi sawetara wektu 3 dina iki prei ndisik ngendhikane Pak Suri, ya minangka wong anyar ing Desa Ponggok, aku lan ibuku ya melu sungkawa marang Pak Setu saben wengi mesthi ewang-ewang ing daleme. Pancen saiki aku mung urip karo ibuku wae, aku dhewe ya ora ngerti dununge bapakku nyang endi, saben takon marang ibuku nengdi dununge bapakku, mesthi ibuku sing praene bunder, pawakane dhuwur kuwi nrocohake luh, arep bacutake takon aku ra tega marang ibu, ing batinku aku mung duwe ibu, ora ana bapak aku ya ora ngapa-ngapa.

Minggu esuk, ibuku ngutus ngeterake menyang pasar, sabanjure mampir ning omah lawas, kanggo reresik sawang-sawang, bin, lan sapiturute, aku ora ngerti apa dadi sebabe pindah nyang Desa Ponggok, kamangka rasaku ora ana masalah, omah ya ora rusak, masalah utang ya ora ana.

“Don…. Mrene a ta!” Ucape ibuku

“Wonten napa Buk,” aku mara nggawa sapu kerik sing bar dakgawe nyapu latar.

“Don…sampeyan saiki wis gedhe, ya perlu dakkandhani.”

“Lo bejani napa ta buk, kadose penting sanget.”

“Omah iki biyen ditukokne bapakmu le.”

“Pun ngaten Bu, wong bapak sakniki boten wonten ae.”

“hus.. aja ngono le,  nadyan ngono kuwi bapakmu,  oh ya biyen bapakmu senengane nggawe lading, wujude ya aneh,” ibu mlaku njupuk lading sing dawane sakilan, wujude unik, ora kaya lading – lading biasae ning slempitan gedheg pawon omah lawas.

“Damel napa niki Buk.”

“Lading iki gawanen le, iku peninggalane bapakmu, ya mung siji iki wae Doni”

“Inggih Bu, sejatose bapak wonten pundi ta ?”

“heeemmm, tak kira wis wayahe kanggo crita nyang sampeyan Don, nalika sampeyan isih bayi, bapakmu golek panggaweyan nyang kutha liya kanggo nyukupi kabutuhan kulawargane dhewe, nanging wis 18 tahun iki bapakmu ora tau mulih, aku krungu kabar jarene bapakmu rabi maneh ning panggon kana le.”

Luhe ibuku dredes, mili nyang pipine, dakrangkul ibuku rapet-rapet, aku ora tega nyawang ibuku sing kaya ngono. Pancen bajingan sing jenenge Parman ora bakal dakakoni bapak nganti salawasku, wong lanang ora duwe tanggung jawab sing paling parah gawe tangise ibuku, ora bakal dakngapurani.

“Don, omah iki wis ana sing ngeyang,”omonge ibuku karo ngeculake rangkulan.

“Inggih sae ngaten, timbang boten dipangoni, aluwung diadol mawon Bu”

“Ya Don, sebagian dhuwite wis taktukokne sapi loro, ben kena gawe ingon-ingon.”

“Wah, saged dipuningu teng wingking griya, mumpung wonten karangan radi amba.”

“Iya, ayo mulih sik Don, jare blantike arep diterne sore iki sadurunge surup, nanging ayo mampir tuku TV gawe ngijoli sing ilang dhek kae.”

            Kira-kira tabuh 4 sore aku lan ibuku mampir ning toko elektronik nggolek TV sing murah, sabanjure kuwi mulih karo nggawa TV anyar, beh atiku rasane seneng banget nduwe TV, ora mung kuwi, ngerti ibuku mesem lan katon bungah ndadekake atiku tambah seneng banget. Aku lan ibuku tekan omah tabuh 5 sore ngepasi bareng blantik sapi sing ngeterke raja kaya sing dituku ibu

            Sawetara wektu sapi loro kuwi dakcancang ning buri omah, sesuk esuk gawe kandhang kanggo sapi. Saiki budhal jaga bengi sik, amarga dina iki sabtu wayahku jaga. Adus jebyar – jebyur,  tabuh wolu bengi mangkat nyang pos ora lali lading sing diwenehi ibuku ya takgawa. pranyata ning pos wis akeh wong sing lagi dolanan remi, dakparani nggo melu dolanan remi. Ora krasa wis tabuh sepuluh bengi, biyasane tabuh samono wong-wong nuthuk wesi ping sepuluh gawe pratandha yen dalu iki wis tabuh sepuluh. Aku ngajak Heru, dheweke sapantaran karo aku aamarga tahun wingi lulus SMA bareng aku. Wesi sing adoh saka pos kuwi dakparani karo Heru. Ning sakdawane dalan anggonku mlaku rada ora kepenak, atiku ngrasa ana sing lara, ning paling ya mung rasa wae. Sakwise ning tengah desa, wesi sing gumanthol ning wit Ringin taktabuh ping sepuluh.

            Saklebatan kaya-kaya ana wong klambi ireng sarungan mlayu ngidul.  Ora  mung aku wae sing ngerti kedeyan iki, Heru uga ngerti. Heru takkongkon ngandhani wong-wong sing nang pos, banjur aku sing nguber wong sarungan kuwi. Takkiting saka buri kayata ora ijen, kira –kira ana wong enem uga gawa montor pickup sing nin jerone ana sapi loro. Aku kok kaya eling sapi kuwi, bangsat pancen sapi kuwi sapine ibuku sing tas tuku. Aku mlayu menyang omah dilok kahanan omah.Aku liwat saka buri omah, beh pancen maling bangsat.Atiku krasa gethem-gethem pengin mateni maling-maling bangsat kuwi.Saka jero omah keprungu kemblodhag, lawang buri omah takbukak. Kaget rasaku ngerti ibuku nglesot karo netesake luh, daklirik wong sing ning ngarepku, wong lanang gedhe dhuwur karo nyunggi TV anyarku. Tangan takkepelake, ati taktatagke. Aku mlayu marani wong kuwi karo ngantem sirahe sing ireng. Wong kuwi dlosor kelaran.

            “Don, aja Don,” jerite ibuku sing mengora karepku kanggo nujes dhadhane maling kuwi.

            “Buk, pun elu-elu, wong iki kudu mati, kula boten ngurus menawi urusan kalih polisi, kang cetha maling iki sampun damel jenengan nangis.”

Lading cilik gawenane bapakku takangkat, ora kakehan pikiran, takwalik wong kuwi sing lagi kelaran banjur taktujes dhadhane nganti lading mancep ning ragane.

            “Doon, kuwi bapakmu le,” ibuku bengok karo nyidhak nyang aku, aku dirangkul rapet-rapet saraya wong-wong desa padha mara kabeh. Ning jero batinku mung isa nangis lan nyesel, sepurane buk, sepurane.

Bandha Wigati

Dening: Wisnu Prasetya Bekti

            Pating kemlontang ning jero pawon nganti keprungu tangga teparo. Tangga – tangga ora isa nulungi apa-apa, ya mung isane gumun.  Kok  ya nemene manten sing kapetung sih anyar kuwi saben bengi mesthi tukaran.  Sing paling nemen Kardi, wong ya ngerti bojone Surti lagi bobot gedhe isih dikongkoni golek kerja. Pancen Kardi kuwi  kaitung wong lanang sing ora nduweni tanggung jawab. Wis senengane ngombe ditambah main, ya yen olehe main saben dina menang, la jenenge Kardi wong goblog, saben – saben mesthi diakali kancane, ya patut nek kalah terus. Sajane Sardi kuwi wonge ganteng, ning salah pergaulan dadi polahe sarwa ala.

            Surti ngrasakake lara ning wetenge, dheweke jaluk dicelukne bidan Umi sing ana Desa Poh jejer. Nanging Kardi ora ngereken apa sing dirasake bojone. Dheweke malah ora ngurusi babarane Surti, ning tambah budhal nyang pos karepe main remi karo kanca-kancane.

            “Mas, Mas Kardi, sampeyan nyang ndi,” Surti mengora Kardi sing arepe metu saka omah.

            “Wis menenga wae, aku arep nggolek dhuwit kanggo nguripe kowe,” omonge  Kardi karo jupuk dhuwit ning lemari lan langsung klepat ngalih.

“Mas, aja dhuwit iku, Mas Mas Mas,” Surti nangis amarga dhuwit sing jagane gawe babaran digawa Kardi gawe main lan ngombe.

Tangga – tangga padha krungu tangise Surti lan marani nyang omahe. Untung wae tanggane apik-apik nganti gelem  nyusul Bu Umi bidan Pohjejer kanggo babarane Surti. Sejatine Surti dhewe wis ora betah urip karo Kardi, nanging Surti isih kelingan dhek tabuhan kae, nalika dheweke arep nyandi-nyangdi, dheweke mesthi bingung amarga Surti kuwi ora tau sekolah dadi bingung yen ana apa-apa lan ora isa maca aksara, ya mung Kardi sing mesthi ning pinggire Surti, ora mung iku wae nalika Surti  arep ditabrak motor ya mung Kardi sing nulungi dheweke. Makane Surti ngrasa duwe utang budi lan isih nahanake urip karo Kardi.

Ora suwe ngenteni Bu Umi dibonceng Pakdhe Pan tanggane Surti.  Kabeh tangga – tangga ngenteni ning jaba kamar, nanging sing paling ngesakake babarane Surti ora ditunggoni Kardi bojone, kamangka kuwi sing arep lair anak kaping siji.

“Oeekk, oekk,”swarane bayi lagi wae lair sing tangani Bu Umi.

“ Alhamdulilah, bayinipun sehat, ibune ugi slamet,” Kandhane Bu Umi sing metu gawa bayi saka kamar.

”Wah, gantenge bayi iki, arep mbok wenehe jeneng sapa Sur?” ature Pakdhe Pan menyang Surti.

            “Budi pakdhe, matur nuwun sampun nulungi kula kala wau.”

            “Halah Sur ora dadi ngapa, urip tetanggan kudu bisa saling biyantu, amarga tangga padha karo dulur Surti.”

            Krungu omonge Pakdhe Pan sing kaya ngono ndadekake Surti mbrabak lan netesake luh. Kayata pancen isih akeh wong sing gati, ya muga – muga salaire Budi isa ngowahi pikirane Mas Kardi, ngono kang dadi pikire Surti.

             Budi saiki wis umur limang taun, wis isa ngomong, isa ngadeg tur lucu-lucune bocah. Ya mung Budi sing marai Surti kanggo semangat urip, kamangka Surti nduweni lara jantung sing gelek kumat. Apa maneh Kardi panggah dadi wong lanang sing ora duwe tanggung jawab. Saben – saben sing dilakoni Surti kaya – kaya salah terus. Senadyan ana Budi sing lucu ora ndadekake owah atine Kardi. Kaya – kaya Kardi kuwi mikir yen budi dadi pepalang uripe dheweke. Nganti dheweke duwe pikiran ngedol Budi ning wong sugih.

            Kira – kira tabuh 11 bengi Kardi mulih saka bambongane. Sadurunge  mlebu kamar Kardi krungu klisik – klisike Budi sing isih durung turu.

            “Buk, bapak kok dulung mulih,” takone Budi sing isih pelat menyang ibune.

            “Bapak isih kerja nak.”

            “Buk, bapak sayang aku ora? Aku sayang karo bapak buk.” Ibune Budi meneng treyuh ngrungokake omonge Budi sing isih cilik. Dheweke mesakne Budi amarga Kardi katone ora ngrasakae sing dirasakake karo Budi.

            “Buk, aku wacakna buku iki ya,” Budi njupuk buku crita karepe njaluk dicritani ibune.

            “Mengko nek bapak mulih njaluk dicritani bapak ae ya,” Surti mesakne banget karo Budi amarga dheweke ora isa maca buku.

            “Asik ! mengko dicritani bapak.”

            “Saiki bubuk dhisik, mengko bapak nek mantuk takgugah.”  

            Krungu omongane Budi sing isih cilik kaya ngono, atine Kardi dadi dhredheg. Dheweke mapan lungguh ning kursi bale. Kardi ambegan gedhe rasane kepikiran sing diomongne Budi. Dheweke krasa sing dilakoni pancen salah. Anggone Kardi lungguh ning bale nyamplak asbak nganti kemlonthang. Budi krungu lan jekekal marani bapake.

            “ Bapak, “ Budi marani bapake kanthi seneng atine.

            Ngerti Budi mlayu marani Kardi, dheweke enggal nyingkur ora ngereken anake.

            “Pak, aku critani buku iki pak,” Budi katone seneng banget amarga arep dicritani bapake, nanging  Kardi malah muring-muring nganti Budi nangis lan mlayu menyang ibune  sing sendepel lawang kamar ngawe sajak ngongkong Budi marani dheweke. Amarga ngrasa ora direken, Kardi nempeling sirahe Surti nganti Surti kelaran. Dheweke meneng wae nalika dioring-oring bojone.

            Seminggu kalewat kulawargane Kardi katekan balak, Surti ibune Budi wis kapundhut Gusti. Jare dokter larane wis ora bisa dimareni.  Sajake Kardi ngrasa kilangan bandha sing gedhe. Dheweke wis nyoba nglereni olehe main lan mendem. Kardi wis golek panggawen dodol bakso saben bengi kanggo nguripi dheweke lan budi.

Abot Sisih

Dening: Wisnu Prasetya Bekti

            Bocah kuwi kanca kuliyahku, jenenge Rani. Cahe ayu, manis, tur dhuwur. Senadyan Rani kuwi anake pengusaha sing sugihe kaya ratu, dheweke ora beda-bedakake yen milih kanca, aku sing anake wong ora duwe bisa dadi kancane. Awit semester siji aku wis kepencut bocah kae, kamangka saiki wis semester lima lan adhik kelasku uga akeh sing ayu-ayu, nanging tresnaku iki kanggo Rani, bocah sugih sing pacakane ora neka-neka, sarwa prasaja.

            Wis dakomongke mau, aku anake wong  ora duwe. Aku bisa kuliyah aamarga aku mlebu kanthi cara bidik misi. Munggo ora ana bantuan saka pemerintah sing kaya ngene, paling aku saiki kerja macul kaya dene wong tuwaku sing ana desa dadi preman sawah.

            “ Mas, hayo nglamun apa? Nglamun aku ya?” Rani nggetak aku saka buri nganti aku jekekal kaget, kok ya Rani ngerti yen aku lagi nglamun dheweke.

            “ Hahahah, ya ora la, iki lo nglamun tugase arek sastra inggris kok ya akeh banget durung rampung-rampung”

            “ Tugas kok digawe lamunan, la enak mikir aku ae ta? Haha.” Rani ora ngerti yen aku seneng banget marang dheweke, mula saka iku yen ngomong angger ceplas-ceplos wae, ora ngerti nek aku awit mau ngrasake jantungen.

            “ Tugase bocah seni ora akeh ta?” aku takon tugas jurusane,jurusan seni kanggo ngalihake  babagan lamunan.

            “ Tugasku ta, ya wis bar no. Dimas mengko bengi ayo mlaku – mlaku nyang bungkul nggolek inspirasi ben ora sumpek, piye?” 

             “ Nek aku, oke – oke ae, tabuh pitu bengi aku susulen ya!” merga aku ora duwe sepedah, saben mlaku-mlaku karo Rina, mesthi dheweke sing gawa, nanging merga aku lanang ya cetha aku sing mbonceng, senadyan ora duwe sepedah aku tau belaar nganggo duweke kancaku nalikane SMA biyen.

            Rambut tak sureni nganti klemis lan klambi taksemprot minyak ben tambah wangi. Tabuh pitu bengi krungu swarane motor mandeg ning ngarep kos. Aku jengkelat mlayu marani sepadah kuwi, bareng taksawang, tak inora-inguk sepadah metik duweke Rina kok ora ana, mung sing ana sepedahe Pak kos. Jenenge wong kasmaran mesthi ngrasakake salting yen cedhak utawa bahas wong kang disenengi. Ora krasa teka jaba ana sing celuk-celuk jenengku, eh pranyata Rina sing nyeluk jenengku. Tas daksangklot langsul nyenglak sepedah budhal nyang Bungkul .

            Bar tekan kono,  aku duwe karep kanggo ngandarke rasa sing takduweni iki. Nalikane tuku es krim aku nyoba nyidek  arep ngomongke rasaku.

            “Rin, emhh. Aku arep ngomong ning sampeyan.” kanthi pleora –pleguk lehku ngomong.

            “Arep ngomong apa ta Mas? Sajake kok kaya serius banget.”

            “Anu Rin, anu,” rasaning atiku kaya-kaya arep pecah ora kuat nahan kaanan.

            “Anu apa ta Mas, ra cetha iki. Sik Mas sawangen kae, bocah kae ganteng banget Mas!”

            Aku meneng klakep, ora dakterusne omonganku mau, aku ora nyawang sapa sing dituduhke Rina. Rasane aku ora bisa obah maneh, wis cetha pancen Rina ora duwe rasa sing padha karo rasaku. Dak lirik alon-alon sapa sejatine wong kae, pranyata bener pawongane ganteng, gedhe lan dhuwur yen dideleng saka busanane cetha wong sugih ora kaya aku wong biyasa sing ora duwe ragad. Ya paling dheweke dudu jodohku, aku dhewe nyadar, aku ora pantes karo Rina. Muga – muga Rina oleh jodoh sing apik kanggo dheweke. Wis cukup aku ora isa ngomong apa – apa maneh. Mengko yen ana wektu dawa bakal dakcritake terusane apa sing  daklakoni.

Jamune Dina

Dening: Wisnu Prasetya Bekti

            “Sapa kuwi,” ukara iki mesthi dadi pitakonan kanggone wong sing durung kenal karo Dina, ora mung ayu pasuryane, ning uga prigel tindake. Senadyan bocah umur 20 taun iki dodolan tabuhu gendhong keliling desa, nanging beda banget karo wong kang dodol tabuhu ing padatan. Bedane tabuhu sing didol dening Dina kuwi rame banget nganti akeh sing dadi langganan, mligine wong lanang. Pancen jamune penak lan macem jamune warna-warna, ana sing tabuhu kunir, tabuhu kencur , tabuhu kunir putih, tabuhu instan, lan liya –liyane. Yen budhal saben awan tabuh 1 nganti tabuh 5 sore. Tabuhu – tabuhu sing disol mesthi ludes.

            Nalikane dina minggu, Dina ora keliling. Dheweke lagi ning omah gawe tabuhu karo ibune. Pancen Dina kuwi bocah yatim. Bapake wis kapundhut pas Dina isih sekolah SMP. Mula wong loro sing urip neng omah cilik kae gawe tabuhu sabendina kanggo nguripi dheweke.

            “Din, kunire arep entek, ayo neng pasar tuku kunir lan bahan liyane!” ibune ngajak tuku bahan kanggo jamune. Dina bocah sing nganut, apa-apa sing diomonge karo ibune mesthi dilakoni. Merga ora ana sepedahe, wong loro  mlaku neng pasar sing adohe kira-kira 5 kilo. Ning tengah dalan anak lan ibu kuwi crita-crita ngenani jamune sing kondhang enake. Crita terus nganti ngerti-ngerti wis tutuk pasar. Bahan-bahan wis tumuku, wong loro kuwi siap kanggo ngracik jamune. Tekan omah, ibune Dina kaget. Lawang omah sing mau ditinggal saiki katon menga mablak. Gembok sing nyenthel lawang lugur kaya-kaya didongkel karo wong. Atine Dina ya ngrasa kaget. Bareng mlebu jero omah wis ora dadi tatanan.  Dhuwit celengan ning jero lemari resik, mas peninggalane bapake Dina amblas digondhol maling. Ngerti kahanan sing kaya ngene Ibune Dina kaget langsung jantungen. Ibune glethak nyang bin karo nyekeli dhadhane, Dina ora isa ngapa – ngapa dheweke mbengok tulung ben tangga –tangga teka.  Nanging siji wae ora ana sing teka. Amarga awan iku tangora isih padha kerja durung mulih. Ora nganti sak tabuh ambegan ibune wis entek, tangis banter metu saka tutuke Dina. Dheweke ngrangkul rapet – rapet ibune sajake ora trima yen ibune kapundhut.

            Saiki Dina dadi urip dhewe, ora duwe wong tuwa lan ora duwe sanak kadang maneh. Nganti seminggu Dina ngrasa kelingan ibune.  Saben – saben yen nggawe tabuhu mesthi karo ibune saiki ijen tanpa rewang.  Ora mung kuwi ing padatan, yen keliling dodol  tabuhu  mulih tabuh 5 sore, saiki nganti bengi tabuh 9. Pancen urip kuwi kejem, yen ora prigel lan ulet bakal dadi korban bringase tabuhan.

            Bengi iki Dina durung mulih, jamune ya isih akeh, kanthi sabar dheweke mubeng desa nganti adoh saka desane dhewe. Ing tuangan sepi dheweke diceluk karo wong lanang telu kanga rep tuku jamune.

            “Mbak, tabuhu mbak!” wong lanang kira-kira umur 25 nyeluk Dina.

            “Inggih mas, tabuhu napa?”

            “Ana tabuhu apa ae mbak?”

            “Kathah mas, wonten beras kencur, kunir, temulawak, kathah kok mas.”

            “Nek tabuhu kuat enek ora mbak?”

            “Wah kula boten sade tabuhu ados ngaten mas.”

            “Nek sing dodol tabuhu oleh dituku apa ora?” sauté wong lanang liyane.

            “Mas, nek ngomong aja ngawur, senadyan aku wong dodol tabuhu, nanging aku ya duwe harga diri mas.”

            Tangane Dina langsung dicekel karo wong lanang kae. Dina merem kaweden,dheweke pasrah ora bisa obah, mung donga sing bisa Dina lakoni.

             Dumadak wong sing nyekel tangane Dina rubuh kelaran. Nalikane Dina melekke mripate, pranyata wong telu mau gelut karo pawongan ganteng kaya gathutkaca. Pungkasane Gathutkaca sing nulungi Dina kuwi menang lan preman-preman nggilani kuwi mlayu gendering.

            “Matur nuwun Kakang Gathutkaca, ehhh… Mas, matur nuwun.”

            “Ora dadi ngapa Mbak, karo sapadha kudu bisa paring tetulung.”

            “Inggih, kula boten saged maringi napa-napa Mas.”

            “halah aku ora njaluk apa-apa kok, emmh kuwi apa? Apa tabuhu?”

            “Inggih mas, napa panjenengan kersa ?“

            “ Oleh ta, sik takcobane!”

            Nalikane dicoba, wong sing diarani gathutkaca karo Dina kuwi katone seneng karo jamune. Ora dinuga pranyata wong kuwi pengusaha tabuhu, dheweke nawani Dina kanggo kerja gawe bisnis tabuhu. Pancen jamune Dina enak rinasa.

Read More

Karya Devi

IBU

Dening: Devy Yoanita PH

Awakku rasane lemes, pengin enggal-enggal bali ning sikil digawe mlaku kok abot tenan. Wiwit jam pertama mapel dina iki nganti keprungu bel mulih sekolah pikiranku ora karuwan. Mung Ibu sing dadi pikiranku dina-dina iki.

“Ibu wis sepuh, Ra. Bar ngene yuswa Ibu wis 76 taun. Ibu wis pikun lan lara-laran. Mbak pengin Ibu angsal sing paling becik.” Keprungu swara mbak Dita dumadak saklebat liwat.

“Sing paling becik? Kangge Ibu? Kanthi buwang ing panti jompo? Kaya mangkono mbak?” aku mangsuli nyolot.

“Kowe wis gedhe Ra, kudune kowe iku ngreti kaya piye rasane yen ana ing posisiku saiki. Masmu iku mung kerja dadi satpam. Kowe ngreti dhewe gajine mas iku mung cukup gawe tuku susu anak-anakku. Aku mangan ae butuh perjuangan.”

Ridha nangis neng jero kamar lan gawe kaget antaraning aku lan mbakku.

“Delengen ponakanmu iki. Ridha iku luwe, susune wis entek, kari turah-turahan kae hlo neng pawon, Ra.”

Mbak Dita jupuk dot ponakanku sing umure durung genep sataun iku. Diisi banyu putih banjur dicemplungi bubuk susu sing kari separone sendhok teh. Aku mung bisa ngelus dhadha. Mripatku wis krasa panas. Aku nyoba ambegan landhung, ning panggah ongkep amarga pancen kahanan omah sing cilik banget.

Biyen sadurunge mbak Dita rabi, aku manggon wong telu ing omah peninggalan Bapak. Ning sabanjure bapak tilar donya, omah iku kepeksa kudu didol kanggo mbayari utang neng kana kene. Sawise rabi karo mas Ridwan, kabeh diboyong mrene.

“Aku lan masmu iku Ra, saben dina padu ngenani Ibu. Ibu ora mung pikun lan ngeselake...neng uga seneng nyampuri urusanku karo mas Ridwan.” Samar aku krungu swarane mbak Dita maneh. “Aku kesel hlo, Ra! Iya yen..”

Durung nganti mari olehe mbak Dita ngomong langsung bae takselak.

“Astagfirullah mbak! Wis wis! Cukup!” dak sawang mbak Dita kanthi micingake mripat. Dak parani Ibu sing wiwit mau mung ngrungokake aku lan Mbak Dita padu ing pojokan. Dak sawang mripate Ibu wis mbrabak.

“Halah.. kowe iku mung anak angkat Ra, aku ngreti apa sing paling becik kanggo Ibu, uwis ta lah aja sok kowe iku!” clathu mbak Dita neng aku.

Biyen aku ditemokake ing pasar banjur digawa mulih karo Bapak. Jare tanggaku, Bapak uga Ibu wis ngupadaya golek wong tuwaku. Neng ora kasil.

“Bu, aku ini anak angkat ya?” pitakonku marang Ibu wayah cilik biyen.

Ibu ambegan landhung banjur ngendika, “Rara pancen ora mirip Bapak, ora mirip Ibu, ora mirip mbak Dita...” sumaure Ibu kanthi ngelus-elus aku. “Rara ngreti apa bedane anak kandung karo anak angkat?”

“Rara enggak tau, Bu.”

“Anak kandung iku lair saka rahime Ibu, ning anak angkat iku lair saka ati Ibune.” Ibu kandha karo mesem ngujiwat. Kaya mangkono ngendikane Ibu biyen nalika lagi ngadhemake pikiran lan atiku sing mesthi kaco yen mbahas ngenani anak kandhung utawa anak angkat.

Dumadak pikiranku ngawang neng endi-endi. Ah.. aku kudu enggal bali, banjur gawa Ibu metu saka omah setan iku. Embuh kepriye mengko ing tembe. Sing penting Ibu panggah karo aku. Aku dhewe sing bakal ngrumat Ibu yen sing jare anak kandung iku ora gelem ngrumat Ibu. Aku banjur mulih, ngringkesi kabeh ubarampe sing sakirane dibutuhake aku lan Ibu. Bakal dak gawa adoh Ibu saka omah setan iku. Bakal dak rumat dhewe kanthi sabar Ibuku iku, kaya nalika Ibu ngrumat aku wayah isih cilik. Aku kudu bakti marang Ibuku iku, senadyan ta dudu Ibu kandhung.

Jebule Lara

Dening: Devy Yoanita PH

Jagone tangga ngarep omahku wis padha balapan kluruk nalika jam sing gumantung ing tembok ijo pupus kamarku nuduhake pandom dawane neng angka 4. Aku enggal mangkat menyang panggonan gawe wudhu kanggo nglakoni ibadah shalat shubuh. Ora kaya padatan, aku sing biyasane yen prei kuliyah adus jam 9 utawa jam sepuluhan, bubar shalat langsung masak, ngewangi ibu reresik omah, banjur menyang jedhing gebyuran, sikatan lan sabunan sing wangi. Ora kelalen kosokan gawe scrub gawenan China sing ambune bisa sumebar ngebaki jedhing ukuran 2x3 meter iki, malah-malah bisa metu nganti njaba jedhing ambune.

“Sapa neng jedhing? Jojo ta?” swarane Ibu keprungu neng kupingku.

“Inggih, bu.” Aku mangsuli klise.

“Sida metu ta ndhuk? Kok wis adus?”

“Hleeee, Ibu iki ngenyek. Aku ya biyasane kan adus ta, bu.” Aku sumaur ing jero jedhing karo mecucu ngarep kaca.

“Hahaha, hla biyasane ki yen diutus adus mengka-mengko bae.” Swarane Ibu keprungu saya adoh saka jedhing. Aku ora mangsuli, ngreti yen Ibu wis mengarep.

Aku iki pancen aneh kok. Yen diutus Ibune adus ora enggal mangkat, malah kadhang ora gubris. Saiki arep menyang omahe pacar ora perlu diutus Ibu adus, yawis adus dhewe. Muga-muga ora dadi anak durhaka. Dina iki aku pancen arep menyang omahe mas Egi lantaran dheweke arep budhal menyang Yogya ana perlu tes ujian mlebu Universitas. Aku pengin gawa panganan kanggo mas Egi supaya ing dalan ora keluwen.

Satekane ing omah pager ireng kuwi aku wis disambut dening Ibune mas Egi sing arep budhal kerja.

“Hloo mbak Jojo ta? Ayo mlebu mbak, Egi ana neng jero.” Ngendikane wanita paruh baya sing ana ngarepku iku.

“Inggih, bu. Matur nuwun.” Aku mangsuli karo mesem. Banjur mlebu neng omah iku.

Sawise ngenteni sawatara suwi, mas Egi metu saka senthong paturone. Dheweke wis katon klimis nganggo klambi hem abu-abu setelan clana jeans werna ireng. Jam Nike wis gumantung ing tangan kiwane. Jan bagus tenan pacarku iki, wis gantheng, apik pisan tindak tanduke. Panteslah gawe dipertahankan. Wis ana rong jam luwih aku gegojekan karo mas Egi. Ora krasa wis tabuh sepuluh luwih telung menit. Wis wayahe mas Egi budhal menyang kutha sing kondhang panganan legine kang aran gudheg iku.

“Ndhel...” celukke mas Egi kanthi nama kesayangan. Ndhel iku saka tembung endhel. Aku ora mangkel yen diceluk endhel, hla pancen aku iki endhel wiwit cilik.

“Aku tak budhal saiki ya? Ora apa-apa ta? Aja mrengut, mengko manise ilang.” Mas Egi mbacutake omongane.

“Hmm, iya mas, ora apa-apa. Mengko tinimbang sampeyan kedalon saka Yogya.” Saurku.

Ing terminal dak sawang bis Harapan Jaya mlaku kanthi alon ngadohi papan panggonan wiwitane. Tanganku dhadha-dhadha marang wong lanang kang dak sayang banget kang ana jero bis iku. Atiku krasa sedhih ditinggal karo mas Egi. Ning aku kudu lila, amarga dheweke budhal dudu gawe seneng-seneng, ning gawe ujian mlebu kuliyah. Sajane aku lan mas Egi isih tuwa mas Egi, eling-eling aku pancen ora seneng brondhong. Ning mas Egi sempet mandheg sataun amarga kursus dhisik ing salah siji Lembaga kanggo sinau basa Inggris ing Kampung Inggris.

Watara telung dina aku ora sesambungan karo mas Egi. Dak pikir dheweke lagi sibuk sinau persiyapan ujian. Aku sing kebiyasaan umek HP bingung arep lapo ing omah. Banjur aku buka FB. Aku kepo mas Egi gawe status ing FB apa ora. Yen nganti sempet gawe status FB, bakal dak satru dheweke. Onlen facebook bae bisa, masa kanggo sms utawa weneh kabar marang pacare ora?

Aku login nanging ora gawe akunku dhewe. Aku sengaja login gawe facebook-e mas Egi. Wis ana nem sasi aku ora kepo buka FB-ne dheweke. Dak buka siji mbaka siji. Dumadak ana pesen kanthi jenenge bocah wadon sing ora dak kenal. Akeh lan ora mung siji. Kanthi ati semremet dak buka pesen facebook saka wadon-wadon iku. Ora krasa netes luh ing pipiku. Panas mripat lan atiku. Jagadku kaya peteng sanalika. Pedhut anggendanu, nambahi kahanan kang nggegirisi iki. Jebul tresnaku diblenjani.

Seminggu mas Egi ing Yogya, dheweke banjur mulih neng Pare. Sadurunge mulih dheweke wis nyempetake kirim sms kang isine weneh kabar arep mulih lan jaluk disusul. Aku ora nggagas babar pisan sms lan telpone. Ati lan awakku isih durung siyap nampa kahanan kaya mangkene. Dheweke katone bingung karo owahe sikapku. Aku kang mesakkake marang dheweke mangerteni, pancen ora becik ngilang tanpa warta kaya mangkene. Becike pancen aku kudu ketemuwan karo mas Egi.

E            suk-esuk aku ketemu mas Egi ing omahe. Dak sawang bocah lanang klambi polo werna abang iku, katon kumis tipis njedhul saithik ing ngisor irunge. Katon isih anyar thukule, durung dawa. Rambute katon teles bubar kramas. Wangi anggane, gugah kapang pengin ngrangkul. Dak critakake kabeh kang dak mangerteni saka facebook-e. Mas Egi ora arep ngelak babar pisan. Dheweke wani jujur, aku ngurmati iku. Ning rasa lara iki wis ora bisa dak pendhem maneh. Aku kudu mungkasi sesambunganku karo mas Egi kang wis lumaku sataun luwih pitulas dina iku. Mas Egi sing nyadhari lupute ora kumecap apa-apa, mung manthuk nuli ndhingkluk. Ora krasa mripatku panas, mbrabak maneh, ning ora bisa nangis. Rasane ana sing mandheg ing tengahing gulu. Lara. Ora nyana jebul kaya mangkene. Aku ngadeg, pamit banjur enggal metu saka omahe mas Egi. Motor banjur tak gas banter, ngadohi panggonan iku. Ngadohi mas Egi, ngadohi kenangan manis karo dheweke.

KAPOK

Dening: Devy Yoanita PH

Aku wis kandha ciu marakke cilaka.

Aku wis matur mensen neng omongan nglantur.

Wis tak aturi yen vodka marakke lali.

Banjur ngunjuk bir sampeyan dadine kenthir.

Bu Lasmi lagi bae mentas adus wayah “Mister Mendem” e Cak Dikin diputer Sasmita putra wadone lewat MP3 pink sing dicekeli rapet iku. Bu Lasmi sing krungu banjur kandha,

“Kok enak tenan ta lagune? Bisa pas ngono kaya kahanane Ibu lan Bapakmu.”

“Adhuh, Ibu kok taksih sewot bae marang Bapak ta?” pitakone Mita marang Ibune.

“Hla kepriye ora sewot ta ndhuk? Bapakmu iku yen ora kena kasus kaya wingi, apa bakal leren judhine? Apa bakal mari lelara mendeme?” Ngendikane Bu Lasmi karo nyawang Pak Bowo sing lagi turon ing bayang.

Pak Bowo sing mireng ngendikane Ibu banjur enggal tangi lan marani Bu Lasmi.

“Alah Bu... Aku lak wis jaluk sepura ta? Masa isih dipaedo ae?” Pitakene Bapak-bapak kumis kandel iku marang garwane.

Wadon paruh baya sing seneng werna abang iku isih katon krasa lara ati marang Pak Bowo, ditakoni kaya mangkono, mung mlengos bae nuli mlebu kamar. Pancen rong dina kepungkur Bapak jiktas bae metu saka penjara. Dudu amarga nyolong utawa mateni anak tanggane. Ning ketangkep wayah lagi judhi lan mendem ing warung remang-remang pojok kampung. Caritane wayah iku Bapak pamit arep ndeleng omah lawas sing lagi bae dikontrakake. Ngendikane arep nge-check genthenge sing bocor wis didandani apa durung. Ibu sing lagi repot wayah iku manthuk bae, ora kepikiran yen Bapak tibane budhal judhi lan ngombe maneh. Slamete Pak Bowo, garwane Bu Lasmi iku senajan to tukang ngombe, ning ora tau padu karo wong sing ana cedhake, apa maneh nganti tega mara tangan marang bojo lan putrane si Sasmita. Ning jenenge bae tukang ngombe ya cetha ana kelakon sing gawe anyel neng ati. Kaya biyasane Pak Bowo iku nyolong dhuwite Bu Lasmi nganti pirang-pirang yuta gawe judhi.

Ing warung Mbak Gendhut, warung remang-remang pojok kampung iku Pak Bowo nglakoni judhi lan ngombe meh saben dina. Tengah wengi kira-kira jam rolasan, dumadak ana Bapak-bapak gedhe dhuwur nyedhaki papan iku.

“Sugeng dalu bapak-bapak. Nyuwun pirsa punapa dhateng ngriki wonten ingkang asmanipun Pak Minto?” pitakone Bapak jaket ireng kacamataan iku.

“Sugeng dalu, inggih kula Pak Minto, panjenengan sinten?” Pitakon wangsulane Pak Minto marang bapak iku.

“Kula badhe melu lotre Pak. Leres dhateng ngriki ta Pak?”

“Oalaaaah, iya bener Pak, mangga, dhuwite pira?” pitakone Pak Minto semangat.

Dumadak gemruduk wong gawe klambi dhinas Polisi ing sakiwa tengene warung Mbak Gendhut. Wong-wong sing lagi judhi padha keplayon, ning ketangkep siji mbaka siji. Pak Bowo, Pak Rendy lan Pak Sami’un sing wis kebacut mendem ora bisa mlayu. Teler ing dhingklik ngarep warung iku. Kabeh sing dadi pelaku judhi lan ngombe ing kono diangkut trek polisi.

Bu Lasmi sing lagi ndeleng TV lan ngenteni garwane mantuk keprungu wong ndhodhok lawang.

“Hla, iku mesthi Bapak. Bengi tenan to mung ngecek gentheng bae?” Ibu ngudarasa banjur enggal mbukak lawang. Ibu sing wis rada ngantuk kaget ana Polisi bengi-bengi ndhodhok omahe.

Keprungu warta yen bojone digrebeg lan diboyong menyang kantor polisi, sirahe krasa mumet. Bu Lasmi enggal gugah Sasmita gawe ngancani budhal menyang Kantor Polisi. Ing kono Bu Lasmi wis mbrebes mili. Mripate katon mbranang ngengeti piwelinge marang Pak Bowo sing ora tau digagas babar pisan. Bu Lasmi banjur weneh jaminan marang Polisi, janji yen bojone iku ora bakal judhi lan mendem maneh.

Sawise nandhatangani SP, wong telu mulih neng omah. Ing jero omah Bu Lasmi muring-muring ora karuwan. Gregeten karo polah bojone sing Masya Allah gawe gela. Wiwit dina iku Pak Bowo kapok karo polahe. Janji ora judhi, ora mendem maneh, lan ora arep mblenjani janji. Bu Lasmi nganti seprene pancen isih krasa gela, kuciwa marang Kepala rumah tanggane iku, ning muga-muga bae mawa sing neng dhadha enggal lerem. Bisa bali menyang kahanan romantis maneh kaya nalika Bu Lasmi isih PDKT karo Pak Bowo wayah isih timur.

MASKU?

Dening: Devy Yoanita PH

Esuk-esuk aku wis gobyos amarga kudu mlayu wayah budhal menyang kampus. Pancen kampusku iki ora adoh saka omah, paling mung sakilo. Ning sacedhake kampusku, yen budhal jam 7 luwih seprapat lan mlebu mata kuliyah iku jam 7, jenenge lak panggah telat ta?

“Thok...thok...thok...”

“Hhh, mah-af pak, hhh, sah-ya te...” kandhaku karo menggos-menggos.

Durung nganti anggonku ngomong mari, wis diselak karo dhosen brengos lele.

“Sudah, cepat ambil soal dan kerjakan dengan benar, waktu tinggal 20 menit.”

Aku wis ora bisa omong apa-apa maneh, mung pasrah jupuk soal banjur lungguh. Bejo banget entuk bangku ngarep dhosen. Kamitenggengen.

 

“Haduh... kok mujur tenan kowe Zah? Bisa lungguh ngarep Pak Hasan. Kepriye rasane Zah? Aku cemburu hlooo...” kandhane Siska njarak.

Lambeku pancen meneng bae, ning nggrundhel jroning ati. Kanca-kancaku iki padha edan kabeh, ndeleng kancane badmood malah diguyoni ora penting ngono. Ya pancen sapa sing ora bungah jroning ati yen bisa lungguh ngarep Pak Hasan? Ning ya ndeleng sikone. Yen lungguh karo Pak Hasan kanggo mangan bareng candle light dinner ngono ya sumringah. Hla iki? Lungguh ngarep dhosen ganteng ning killer gawe garap soal UAS, eh wayah bengine ora sinau pisan. Ajur mumur.

Aku kelingan salah sijine alesan kena apa kok aku sampek ora sinau lan teka telat esuk iki mau. Ya iku! Gara-gara dhosen ganteng 28 taun iku. Dhosen brengos lele yen kandhaku. Wengi iku, sadurunge insiden lari pagi, uas dan bangku depan dosen, ba’da maghrib aku lungguh-lungguh ing taman ngarep omah. Aku ndeleng TERIOS plat AG 1985 DD mandheg ing ngarep omah. Aku thengak-thengok, penasaran sapa sing ana sajroning mobil abang marun iku. Sang empunya mudhun saka mobil. Dak sawang wong lanang sing lagi bae metu saka mobil iku. Kagetku ora umum. Sing tak arani dhosen brengos lele, sing banget dipuja kanca-kancaku amarga kaya Arjuna iki saiki ngadeg ing ngarepku.

“Zah, Azizah? Kamu gak apa-apa?” pitakone Pak Hasan marang aku.

“Ya, ya. Gak apa-apa pak. Saya cuma heran, bapak cari siapa disini? Apa nilai saya buruk banget Pak, sampek Bapak relain datang kerumah?” wangsulanku bali takon.

“Hahahaha, saya cari Hana. Hana Aminah”  Pak Hasan mangsuli kanthi swara renyahe.

“Sayang...” dumadak sing lagi digoleki metu saka senthonge.

“Haaaaaaaa? Sayang?” kandhaku kaget nganti permen sing tak mut metu saka lambe.

Mbak Hana ngerutake bathuke, “yek dek..! Aja ngono ta! Ora sopan. Iki hlo kenalna pacarku. Dheweke dhosen pisan ing kampusmu, tau ngreti apa ora?”

“Bukan cuma pernah tahu, tapi adikmu ini mahasiswaku dikelas mata kuliyah Statistika” sumaure Pak Hasan cepet.

“Oalah... iya ta mas? Hlakok jebul wis padha kenal. Ya Alhamdulillah yen kaya ngono, malih luwih cepet bisa akrab...”

Wengi iku aku,  mbak Hana, lan Pak eh mas Hasan ngrumpi bareng, crita-critan ngenani samubarang. Yen lagi dadi calon masku, wonge ya ora galak-galak banget kok. Ning, yen wayah dadi dhosen kok jan Masya Allah. Mbarai jantung sing wis bener ing dhadha pindhah neng dhengkul. Ora krasa olehku jagongan karo mbak Hana lan mas Hasan wis sawetara suwi. Dumadak bae jam setengah 11 bengi. Pantes aku yawis angop bae ketmau.

Sawise mas dhosen brengos lele iku mulih, aku pamit mlebu neng kamar karo mbak. Neng jero kamar aku ora bisa merem, akeh pitakonan sing gumanthung ing utek. Meksa kangge nemokake jawabane. Nganti jam setengah 3 esuk aku baru bisa turu ngleker lan tangi mbangkong jam setengah 7 esuk.

Aku sing wiwit mau nglamun disenggol Bintang,

“Hayo... Zizah ngelamunin Pak Hasan ya? Hahahaha”

Hoalah... donya iki pancen sempit. Dhosen sing karo kanca-kancaku gawene disodorin neng aku iku dumadak ketemu karo dulurku, lan sesambungan nganti wis arep munggah kwadhe. Dheweke bakal dadi mas ku, mas dhosen killer sing gawene dijodohake kanca-kanca marang aku. Edan!!

Sega Goreng Mambu

Dening: Devy Yoanita PH

Wis ana rong wulan iki Biyan ora mampir menyang warung sega goreng Buk Las sing kondhang sakutha Pare. Dina-dina pancen ora kaya padatan, Biyan wis mulai akeh tugas akhir lan asring bisa bali menyang kampung halaman. Saiki mumpung Biyan lagi mulih, dheweke nyempetake mampir tumbas sega goreng sing wis dikangeni iku.

“Bulik, sekul goreng setunggal nggih? Level kaya biyasane bae” request-e Biyan marang Buk Las karo ngacungake driji.

“Dhuh, kaget aku mbak Bi! Kadingaren mrene, winginane nang ndi bae hlo?” Sumaure ibu-ibu sing rikmane wis mutih kuwi.

“Ngampus bulik, biyasa, anak rajin, hahahaha” Biyan mangsuli sakenane, sing diwangsuli mung ngrucutake lambene.

Rong wulan kepungkur, pungkasan si Biyan tuku sega goreng ing warung iki karo pacare. Saiki dhewean, wong lanang sing dikarepake Biyan dadi bojo salawase kuwi saiki wis antuk tittle “mantan”. Atine semremet eling-eling dheweke sering banget tuku sega goreng ing kene, lungguh ing pojok wong loro, dulang-dulangan sega goreng sing beda levele. Saben mrene ana bae bab sing bisa digawe bahan omongan, wiwit saka ambu sega goreng sing nyegrak, wernane lombok, nganthi regane lombok sing munggah-mudhun ing pasaran. Sajake pancen ora ana sing special ing pacelathonan kuwi, ning mas Sukro bisa bae gawe guyu si Biyan amerga bahasan-bahasan sing aneh iku. Mas Sukro iku uga pelanggan setia ing warung Buk Las, padha karo Biyan. Biyen dheweke kenal karo Mas Sukro ya amarga bebarengan tuku sega goreng ning kono. Saiki Mas Sukro wis pindhah omah, adoh banget saka Biyan, adoh saka panggonane biyen. Pindhah menyang Ausia. Biyan eling nalika pungkasan ketemu Mas Sukro ing Bandhara Juanda Surabaya, dheweke sing ngomong arep putus bae amarga ora kuwat yen kudu nglakoni LDR alias hubungan jarak jauh.

“Mbak Bi, iki sega gorenge.” Ngendikane Buk Las kanthi nyodorake sapiring sega goreng.
Biyan sing awit mau nglamun njumbul kaget “Bulik....”

“Sampeyan iki sajake ket mau nglamun bae, mesthi perkara ora dikancani Mas Sukro iki. Mas Sukro nang ngendi hlo mbak?” pitakone Buk Las.

“Mmm... Mas Sukro? Mas Sukro sampun boten manggen ing Indonesia Bulik, dheweke pindhah. Kerja ing Ausia.” Sumaurku flat tanpa ekspresi.

Buk Las sing keprungu wangsulane Biyan katon kaget. Bisa bae panjenenganipun mbatin eman-eman banget bocah wadon ayu kaya Biyan iki hlakok ditinggal lungo pacare. Luwih eman maneh yen eling Biyan karo Mas Sukro iku wis pacaran telung taun, hlakok gagal.

“Hoalah, iya iya mbak, wis ndang dimaem segane, selak adhem, ora jos.” Buk Las nyauri kanthi rada gugup.

Sawise mangan lan bayar sega goreng ing Buk Las, kenya rambut ngembang bakung iki banjur metu saka warung, dumadak ora sengaja tabrakan karo mas-mas sing lagi bae arep mlebu warung.

“Eh, maaf mas.” Kandhane Biyan ngati-ati.

“Iya, gak papa.” Wangsulane mas-mas iku karo mesem manis.

Sadawane dalan mulih menyang omah, Biyan kelingan mas-mas sing eseme kaya pait madu iku. Kaya tau ngreti, ning ana ngendi ya? Bathine.

...

Wis ana telung minggu saka pungkasan aku tumbas sega goreng Buk Las. Aku bali maneh arep tumbas. Sabanjure aku teka ing warung, dak sawang Buk Las ora ana ing warung. Malah mas-mas sing dak tabrak kae.

“Emmm, mas. Nasi gorengnya satu ya? Level sedang aja.” Panjalukku.

“Inggih mbak. Mangga lenggah riyin.” Dheweke mangsuli kanthi mesem maneh.

Dhuh ya, mas e iki kok manis tenan yen mesem. Aku ngawasi mas e sing awit mau goreng sega.

“Hlo mas, hla Buk Las pundi hlo?” pitakonku marang mas ganteng iku.

“Ibu gerah mbak, wis ana rong dina iki.”

“Oalah, sampeyan iki putrane ta? Ora tau tumun aku mas, hehehe.” Pitakonku maneh.

“Yen sering-sering metu mengko akeh sing ngesir aku mbak, wedi aku. Hahahaha” sumaure karo guyon.

Ealah, jebul putrane Buk Las iki lucu tenan. Ganteng, sopan, tur lucu. Sasuwine aku ing warung kono, dak rasa aku lan dheweke raket banget kaya wis suwi kenal. Jenenge mas Anjar. Ginanjar jangkepe. Dheweke iku bocahe supel, ketara saka gampang srawung karo wong anyar. Ya ora heran, hlawong dheweke kuliyah uga. Jurusan Public Relations ing salah sawijine kampus swasta ing Malang.

Dina-dina sabanjure ora kaya padatan. Sesambunganku karo mas Anjar tansaya raket. Wengi iki aku diajak menyang warunge, jare arep ditraktir amarga aku wis ngancani dheweke garap tugas kuliyah.

“Mas, kepriye yen aku bae sing masak?” panjalukku.

“Hlo bisa masak ta? Hahahaha”

“Hlo... kok ngece!” aku mrengut. Mas Anjar guyu pingkel, banjur ngolehi aku masak sega goreng.

“Mas, iki sega gorenge, enggal diicipi mas, enak apa ora?”

Mas Anjar ngicipi sega gorengku. Praupane ora kepenak. Sajak kok ana sing salah karo sega gorengku. Adhuh... isin tenan aku yen rasane ora karuwan.

“Dhi Biyan, sega gorenge mambu.” Kandhane mas Anjar kanthi rupa serius.

“Hah? Ciyus mas? Mambu apa hlo mas?”

“Mambu ati mring sliramu, dhi.”

Serrr... atiku langsung mumbul kudu dakgondheli bae, wedi kedhuwuran olehe mumbul.

“Mam..mam... kepriye to mas?”

“Dhi Biyan Salfara, aku Ginanjar seneng karo sampeyan, apa gelem dadi sesandhinganku?” pitakone mas Anjar marang aku.

Aku ora bisa omong apa-apa. Mung mesem karo manthuk. Oalah ya... ana bae critane sega goreng mambu ati.

Read More